“Asıl azmaz, bal kokmaz.”
İnsan değişebilir, makamlar değişebilir, şartlar değişebilir ama asıl azmaz, bal kokmaz. Çünkü karakter, konjonktüre göre değiştirilecek bir elbise değildir.
Değişimin geçmişe ihanet olmadığını düşünenlerdenim.
Bir kulübün geçmişteki başarılarını yaratan akıl, geleceğinin önündeki en büyük engele dönüşebilir mi?
İşin içine menfaat, hırs ve ego girerse, dönüşmez diyebilir misiniz?
Şeytan üçgeni gibi bir şey.
Bu üçgene maruz kalan hiçbir yapı ayakta kalamaz; ister kulüp, ister parti, isterse devlet olsun!
‘Rantın Gözü Kördür’ başlıklı bir önceki yazımda Fenerbahçe Stadı’nın kalıcı olarak taşınmasının sağlıklı bir fikir olmadığını, gerekçeleriyle özetlemiştim.
Stadın taşınmasını savunanların sayısı da az değil.
120 yıllık çınarın köklerinden koparılıp Maltepe’ye taşınmasına sıcak bakan Fenerbahçeliler, meseleye şöyle bakıyor:
‘Stat taşınırsa loca ve seyirci geliri katlanır. Ayrıca 1959 öncesi şampiyonluklarımız tescil edilir, 3 Temmuz’da kaybedilen maddi kayıplarımız karşılanırsa neden gitmeyelim? Fenerbahçe Kadıköy’den ibaret değil, Fenerbahçe Türkiye’dir.’
Kulağa hoş gelen söylemler…
Lafla peynir gemisi yürümüyor ya hani, büyük laflarla da yürümediğini hatırlatmak isterim.
Hadi gelin, hafızalarımızı birlikte bir kez daha tazeleyelim.
Fenerbahçe stadını kendi imkanlarıyla yenilerken ezeli rakiplerinin statları devlet eliyle yapıldı.
Seyircisi dahi olmayan Başakşehir’e anahtar teslim stat hediye edildi.
Söz konusu Fenerbahçe olunca, bırakın desteği stadın isminin ‘Atatürk’ olması için yapılan başvurulara cevap dahi verilmedi.
1959 öncesi şampiyonluklara gelince.
Beşiktaş'ın 1956-57 ve 1957-58 Federasyon Kupası şampiyonlukları lig şampiyonluğu sayılırken, Türkiye Futbol Şampiyonası ve Milli Küme şampiyonlukları, neden aynı ölçütle değerlendirilmedi?
3 Temmuz’da kulübün içinden geçildi.
